Feeds:
เรื่อง
ความเห็น

อนุสรณ์ ติปยานนท์ เขียน

ตีพิมพ์ใน Underground Buleteen 12 วรรณกรรมอำพราง หน้า 136-153

 

เป็นเรื่องง่ายที่จะเขียนนวนิยายสืบสวนสักเรื่อง อย่างแรก คุณก็แค่สร้างสถานการณ์ลึกลับขึ้นมาแล้วทิ้งหลักฐานหรือร่องรอยบางอย่างเอาไว้ จากนั้นก็กำหนดให้มีใครสักคนลงมือสืบค้นอย่างจริงจัง จัดวางเหตุการณ์ที่ชี้ชวนยวนยั่วให้ผู้อ่านสงสัย ติดตามแก้ไขด้วยตรรกะเหตุผลไปทีละเปลาะทีละตอน

ถ้านักสืบคนนั้นพบความจริงเบื้องหลังความลึกลับมืดดำ ความจริงก็คือบทสรุป หรือเป็นตอนจบของเรื่องราวทั้งหมด ซึ่งจะเป็นในแบบที่คาดเดาได้ หรือหักมุมพลิกความคาดหมาย ก็สุดแท้แต่ฝีมือและชั้นเชิงของผู้แต่ง อย่างงาน The Murder of Roger Ackroyd ของอกาธา คริสตี้ ต้องถือเป็นสุดยอดของงานตลบหลังนักอ่าน แต่นี่ก็คืองานสืบสวนในโลกทัศน์แบบดั้งเดิม ซึ่งจุดจบ บทสรุป และจุดคลี่คลาย ต่างดำรงอยู่บนจุดเดียวกัน

หากแต่นวนิยายสืบสวนที่เรากำลังจะพูดถึงนี้ มีลักษณะของการสืบค้นที่ต่างออกไป และไม่ค่อยจะเหมือนกับงานในขนบที่ผ่านๆ มา เช่นว่า นักสืบอาจค้นพบความจริงบางอย่าง ทว่าความจริงนั้นไม่สามารถนำไปสู่บทสรุปใดๆ เว้นแต่พาไปสู่การสืบค้นครั้งใหม่ หรือบางครั้งเรื่องราวทั้งหมดอาจลงเอยด้วยการที่นักสืบไม่พบอะไร นอกจากปริศนาลี้ลับ ความเหลวไหล หรือความไร้แก่นสาร ซึ่งเราขอเรียกงานประเภทนี้ว่า ‘นวนิยายสืบสวนหลังสมัยใหม่’ ที่เมื่อมองอย่างผิวเผินแล้ว เหมือนจะเป็นการติดตามหาตัวตน หรือวิญญาณที่หายไปของตัวนักสืบ (In search of the lost soul) มากกว่าจะเป็นการค้นหาความลึกลับในคดีพิศวงในแบบเดิมๆ

นวนิยายสืบสวนหลังสมัยใหม่มีแนวทางแตกต่างหลากหลายในตัวของมันเอง และดูเหมือนจะไม่มีรูปแบบ หรือลักษณะเฉพาะตายตัว ทว่างานประเภทนี้มีจุดร่วมกันอยู่อย่างหนึ่ง ในแง่ที่มักเริ่มต้นด้วยการวาดภาพโลกอันทรงระเบียบแบบแผนหรือธรรมดาสามัญขึ้นมาก่อน พร้อมๆ กับจัดวางตำแหน่งแห่งที่ให้ตัวละครได้ใช้ชีวิตอยู่และกลมกลืนเป็นส่วนหนึ่งของโลกใบนั้น แต่เมื่อวันหนึ่งมาถึง เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น ตัวละครที่มีชีวิตปกติถูกเหวี่ยงออกไปจากโลกที่คุ้นเคย เขาหรือเธอเริ่มจะค้นพบว่าภายใต้โลกซึ่งเหมือนจะมีความแน่นอนคงเส้นคงวานั้น มีเรื่องที่อธิบายไม่ได้ซ่อนเร้นอยู่ และความเป็นจริงนี้ทำให้ตัวละครเหล่านั้นเกิดความไม่มั่นใจกับระบบระเบียบแบบแผน หรือแม้กระทั่งไม่แน่ใจว่าพวกเขารู้จักตัวเองดีพอ ในทำนองเดียวกับคำกล่าวของปราชญ์โบราณที่ว่า “ข้าได้พบกับสิ่งที่ข้าเป็นอยู่มาเนิ่นนาน หากแต่มิเคยได้ตระหนักเลย”

อ่านต่อ »

ub12.jpg

วารสารหนังสือใต้ดิน 12 ฉบับ วรรณกรรมอำพราง ว่ากันด้วยเรื่องของวรรณกรรมแนวรหัสคดี (Mystery) ซึ่งมีความเป็นมานับย้อนไปไกลตั้งแต่ยุคเริ่มต้นอารยธรรมของมนุษย์ เนื้อหาหลักของวารสารฉบับนี้ ประกอบไปด้วย วรรณกรรมอำพลางๆ ตลกหน้าม่านที่พยายามชักชวนกันไปเข้าใจ ปรากฏการณ์นวนิยายสืบสวนสอบสวนบทความขนาดยาว สืบวงศ์วานการสืบสวน  ตามติดกันมาด้วยข้อเขียนอันโด่งดัง นวนิยายบทบัญญัติ 20 ประการแห่งการประพันธ์นักสืบของเอส. เอส. แวน ไดน์ และศิลปะฆาตกรรมบทสัมภาษณ์จอร์จส์ ซิเมอน็อง นักเขียนนวนิยายรหัสคดีคนสำคัญแห่งศตวรรษที่ 20 ใครเป็นใครในนวนิยายนักสืบ บทแนะนำนักสืบสำคัญต่างๆ ในทั่วทุกมุมโลก และบทความสมทบของอนุสรณ์ ติปยานนท์ ที่ทำการไขความลับ New York Trilogy ของพอล ออสเตอร์ สมัญญาแห่งดอกกุหลาบของอุมแบร์โต เอโค และแกะรอยแกะดาว ของฮารูกิ มูราคามิ จะลึกลับสับสนงุนงงขนาดไหน โปรดอ่าน ตามหานักสืบที่หายไป : นวนิยายสืบสวนหลังสมัยใหม่ รวมไปถึง เปิดสำนักรหัสคดี บทสัมภาษณ์เรืองเดช จันทรคีรี บก. สำนักพิมพ์และนิตยสารรหัสคดี

chemistry-clip-art-3.jpg

สอบถามรายละเอียดการสมัครสมาชิกวารสารหนังสือใต้ดินได้ที่ UNDERGROUNDBULETEEN@YAHOO.COM 

หรือติดต่อฝ่ายสมาชิก วราพร สิงห์งาม โทร 0 2883 3260